Wie ben jij?

In de gelaagde en intrigerende zenuwlagen van de buik leeft het diepe verlangen om ontmoet te worden in aanwezigheid en verwelkoming van intieme beleving zonder dat de zobenoemde Ander deze beleving probeert te veranderen, het probeert op te lossen of ermee probeert te discussiëren.

Wanneer we met elkaar spreken over een verlangen naar emotionele verbinding, naar frustraties in dierbare relaties, naar de snakkende zoektocht naar een emotioneel intiem ervaren geliefde, wensen we wellicht vaak precies dát:

Gezien worden, warm en niets eisend gewaardeerd worden, eerlijk en stromend zijn én een zekere mate van gronding en 'aarding' ervaren in de opleving van energie.

Misschien is dit wat we vaak bedoelen met 'thuiskomen'.

Samen smeden we de tussenruimte, zijn we verschillend en zijn we tegelijkertijd niets of niemand specifiek - en zo is er iets wat we dan oprechte ontmoeting noemen.

Dat gaat niet over een gepolijst soort samenzijn waarin er niets rommelt, schuurt, gromt of geeuwt. Het gaat ook niet over lusteloze, misschien lamgeslagen overgave aan relationele chaos. Dat kan er allemaal zijn.

Ik weet niet in theorie te verhalen precies en uitputtend waar het over gaat,

'ik weet het niet' (voor jou) is de vóór-waarde

zonder valse of geconditioneerde bescheidenheid:

het is immer in beweging en

het is hoe dan ook belichaamd en een voortgaande, in zekere mate bewuste oefening met en uitdrukking van integriteit.

Misschien ontstaat tussentijds de neiging om emoties en kwetsbaarheid te 'bypassen' met theorie of aangeleerde spirituele poses (oeps). Misschien ontstaan er gaandeweg emotionele verklevingen en zenuwknopen die diep aankijken, doorleven en vooral ook ademhaling, bewuste aanraking en beweging behoeven, als dat te veronderstellen is (poeh, onzeker). Misschien doen we maar wat en misschien doen we tegelijk iets en niets vól zin en emotionele logica (hèhè.....?).

Dit verlangen naar gezien worden is heel praktisch, want belichaamd en in creatieve zin op vele manieren te structuren en vorm te geven.

Talrijke tradities, psychologische stromingen, spirituele stromen, culturele praktijken, fysieke oefeningen, kunsten en de biologische en geconditioneerde 'technologie' van ieders eigen lichaam: alles werkt op elkaar in, herbront of verwart, biedt discipline of 'vraagt' om heruitvinding en kan ons helpen op paden van zelfontdekking en relationeel leren. Het kan ons ook flink afleiden of eíndelijk laten rusten is de grote weldoener getiteld 'niets doen'.

En altijd de onzekerheid en kosmische trilling, want wat voor jou 'gezien voelen' is, is dat voor een ander misschien niet.

Zenuwstelsels hebben andere capaciteiten en voorkeuren, machtsstructuren hebben impact, hoe absoluut we de behoefte van gezien worden ook herkennen, we dansen relationeel in relatieve werelden.

Misschien is gezien worden voor de eén in zekere mate wel een rappe herkenning van argumenten middels intellectuele bevraging. Misschien is gezien worden voor de ander wel het ontvangen van behulpzame oplossingen. Misschien zijn er vele vormen van gezien worden. En misschien is het met name de emotionele kwetsbare laag in ons wezen dat sensitief behendig gezien worden verlangt, waarin vertraging en versnelling, emotie en intellect en creativiteit en niets-doen fijnzinnige samenkomst vragen om te spreken van een volledig gezien-worden.

Er is voor mij iets heel verzachtends in het rusten in het gevoelsmatig weten dat het diepe verlangen om ontmoet te worden ons letterlijk en symbolisch met elkaar verbindt, ook al is het hetzelfde verlangen dat ons urgent en niet zelden heel gewelddadig uit elkaar drijft.

Het zien-worden zien kalmeert en schept weer ruimte voor elkaar zien in energetische, fysieke, emotionele, intellectuele, creatieve, culturele, spirituele diversiteit

Een diepe zucht slaakt mijn hart, mijn ademhaling landt tot aan mijn bekkenbodem en mijn handen ontspannen en spelen weer wanneer ik mij in mezelf ontmoet weet in dit verlangen. En wanneer dit verlangen in verbinding opleeft en in het zien ook altijd tijdelijk vervuld wordt, schieten er pieken voorkeurs-levensenergie van mijn voetzolen naar mijn kruin. Het is kernvoedsel, hier schittert het gevoel van 'belonging', van thuis-zijn, van meer dan trekkende hechting én hechting-herkennende, kwetsbaarheid-doorvoelende ontmoeting.

Het is dit bewust-zien en dit voedsel waarin en waarbij ik hardop proclameer: hier ben ik! Dit ben ik!

Meer dan functie, nut, rol, regel, relatiepatroon, innovatie, persoonskenmerken of, laat staan, diagnose...ben ik hier, en alleen hier, de volle mens die ik ben:

intrigerend relationeel en even eigenzinnig individueel. Uniek en lokaal in de ontmoeting, universeel en non-lokaal in zin(geving).

Met de altijd bestaande kans dat ik ook deze verwoording weer aangrijp als realiteit en het zien zelve ontzie.

Wat mij betreft schreeuwt ook deze tijdsgeest om dit kernvoedsel en geeuwt de tijdsgeest om Zien zonder identificatie met dezelfde druk die in deze schreeuw gevoeld wordt.

Zie mij, zie jou, zie het zien

oerroept natuur.

Onvermijdelijk, ongeacht onze voorkeuren

zien we haar,

in het zien zelve.

Zin om samen elkaar en onszelf te zien?

Foto: Karlijn Goossens