2018

Gepubliceerd op
31 december 2018

2018,

bedankt.

Het is waanzinnig om een getal verantwoordelijk te houden, om Een Getal aan te spreken op diens verdiensten. Het is waanzin om een getal te eren als samenvatting van oneindig veel en soms vluchtige momenten.
Echter, de symboliek van dit moment, het op grote schaal levendige terugkijken (social media staan vol met vooraangekondige jaarwisselingen), de lyrische reflecties, het voelen van een overgang (dubbele laag kleding, vroege donkerte, oliebollen en non-stop dansen), berusting vinden in hoe het was en toetsenbordtrappelend uitkijken naar wat gaat komen... dat alles wakkert overtuigend veel sentiment in mij aan.

2018, jij en ik hebben elkaar eens goed in ogen gekeken en wat ik daarin zag was wederkerige liefde, zo ineens duizelende onzekerheid en boven alles uit stekend: een jaar waarin ik Vertrouwen als ervaring ongekend leerde kennen...

Dit was het jaar waarin een geliefd familielid een zeldzame ziekte had en het jaar waarin zij bij haar meest recente controle schoon verklaard werd. De scherptediepte van de opluchting die ik daarbij ervoer, was er een nog nooit ervaren, hetgeen mij bovenop de eerder overrompelende schrik nog meer bescheiden stemde. Ik gun en wens ons eigenwijze nichtje grenzeloos veel gezondheid, uitzinnige lol en hernieuwde veerkracht toe.

Dit was evenzo het jaar waarin ik, onvermoeid en met innerlijk als groothartig gevoelde grandeur, opnieuw verschillende studiedagen ontworp en organiseerde. In 2011 begon ik samen met een lieve vriend workshops te organiseren, we huurden een krakerspand, tuigden onze powerpoint op en spraken geanimeerd over positieve desintegratie. We hielden er financieel niets aan over, en hoe ruimhartig voelde de psychologische vrijheid om op dat moment een dergelijke, initieel zorgeloze investering te maken. De destijds onbewuste vrijheid om te spelen maakte dit avontuur uiteindelijk bovenmaterieel verdienstelijk. Door de ervaring aan te gaan, was daar de vruchtbare grond voor wat een zevenjarige ontwikkeling van diep, diep Vertrouwen zou blijken.

Nu, 2018, ben ik ontiegelijk dankbaar voor de vele deelnemers aan de studiedagen (die zich al maanden voor aanvang melden!) en de aanmoediging die ik hierin voel om meedeinend met mijn persoonlijke ontwikkeling de professionele activiteiten vorm te blijven geven – met de nuance dat ook ik dien te herinneren dat mijn verhaal niet íeders verhaal betreft.
Zo kan en wil ik werken, aan de beleving toetsend: 'dit doet ertoe'. Authentieke invloed.

2018 was een jaar waarin ik bewuster werd van hoe succes slechts een beoordeling betreft en niet de kern van een zich nooit helemaal vangend proces genaamd Leven. Succesangst, prestatiedruk, faalkunde…bleken (zeker verfrissende) woorden die, voor mij althans, naar oordelen en normen wezen, meer dan naar des levens inherente groeidynamiek. Er is geen falen, er is beweging.

2018 bleek ook het jaar waarin duidelijk werd dat als ik wel over 'falen' spreek, ik het heb over die subtiel voorbijvliegende momenten van oneerlijkheid, momenten waarop ik schaamte ervaar en daar een oordeel bij produceer, momenten van geremde spontaniteit, van spontane geremdheid, van een lager zelf dat zich als hoger zelf voordeed, van het leven niet ten volste accepteren en dit gegeven an sich afwijzen. Allemaal bewegingen.

2018, je hebt me ook versteld doen staan. Begin 2018 sprak ik intenties rondom zelfzorg uit en tot verlichtende verwondering bleek ik ze enkele maanden later volop te leven. Ik leerde dat als ik werkelijk durf te kiezen voor dit Leven, deze Liefde, deze Verlangens...er geen innerlijk conflict meer op de loer lag en ook geen kwellend zelfbewustzijn de regie in handen nam. Ik heb hier geen wonderrecept voor, de condities zijn talloos en de ‘self-conscious’ onzekerheid keert ongetwijfeld eens terug. Zonder meer was het sámen kiezen voor en waarmaken van zelfzorg doorslaggevend.

2018 was het jaar van pijnlijke bewustwording over het effect van menselijk handelen op het milieu. Als puber zwoor ik roken af, als volvolwassene krijgt vliegen een gelijke ‘no go’ status. Houd ik dit vol? De vervuilende kledingindustrie, hoe we met onze naaste dieren omgaan en de onmetelijke ongelijkheid die door consuminderen misschien zelfs, al was maar tijdelijk vergroot. In mijn dromen manifesteren deze zorgen als aangespoelde walrussen en verdrinkende ezels. Eén ding is zeker: 2019 wordt een jaar met gewogen beslissingen daar waar de consequentie een ‘boost’ voor het afbrokkelende, ontmantelde systeem blijkt. Levensstijl en levenshouding, meer nog dan shirtje met broek, dienen te matchen. We zullen met gebrekkige kennis falende keuzes maken, maar ook een terugkerende poging doen om ‘gewoon’ met een gevoel van leegte of onzekerheid te kunnen zijn zonder deze met overdadig eten of onnodige aankopen op te vullen. Wat deze keuzes mogelijk maakt is bewustwording en bovendien, wederom: weten dat we deze bewustzijnsgroei sámen aangaan en toepassen. Laat dit echter de gevoelsindrukken die de beelden van destructie te weeg brengen geenszins dempen: de intensiteit daarvan is telkens een vooraankondiging van een nieuwe bewustzijnsgolf over wat wél en wat níet te doen. In de praktijk zijn er Grote Woorden en draait het tenslotte juist om Minimale Daden.

2018 was het jaar waarin onze lieve metgezel en 14-jarige trouwe hond Dora overleed. Aan een mooimens schreef ik gisteren: ‘Geurtjes en gewoontes rakelen herinneringen op, erbij stilstaan stemt dankbaar en … er leven nog lang en levendig beelden in ons voort. Het woord ‘koesteren’ vat de emotionele toon gevat samen, zoals ook de gevoelde vrede met de subtiel opwellende tranen.’

Dit jaar was daar ook het zachtzinnige besef dat Pijke niet alleen mijn allerliefste levenspartner is maar ook mijn spiritueel partner: degene met wie ik plechtig wéét te groeien, met wie ik commitment leef en voor wie compromis geen zelfafwijzing (meer) impliceert. Losjes in elkaars bijzijn, verstrengeld in elkaars lijf en glimlachend boksen. Na bijna acht jaar samenzijn doet dit spiritueel partnerschap mij versteld staan van de overvloedige mogelijkheden elkaar telkens opnieuw te leren kennen en telkens weer voor elkaar te kiezen. Een keuze is elke keer vers, omdat we ‘m als keuze aandurven.
Misschien is het allerbelangrijkste van de meest recente, gedeelde ontwikkeling wel dat we elkaar vinden in hoe we samen bij willen dragen aan de ontwikkeling van anderen die in een lastige, onzekere situatie vertoeven. We stellen letterlijk ons huis open, het symbool voor een gedeeld open hart.

Dit jaar mochten we met gevoelsnabije vrienden buitengewoon fijne kunst en cultuur genieten: telkens een verademing om mee te maken dat en hoe mensen muzikaal samen kunnen werken, hoe de diepste gevoelens als meesterwerken vertolkt worden en een volle zaal luisteraars zich anderhalf uur geconcentreerd, geboeid en zacht gestemd weet.

Pijke rondde zijn opleiding Sound Education af, deed dit cum laude en met bescheiden trots. Met rode konen van zinnenprikkelende verliefdheid juichte ik mee, genoot ik van de immer bewegende voeten op welke deun dan ook en had ik vele gedachten over nieuw te starten samenwerkingen waarmee mijn woorden en zijn muziek samen zouden smelten tot kunstige kindjes.

2018 ging ook verwonderend en soms pijnlijk bewust samen met groeiend ontzag voor de Aarde en de grandioze bevolking daarvan door dieren wiens gewoontes, geurtjes en levensgetuigenissen ik nooit kennen zal.

2018 was ook het jaar waarin ik mijn moeder meer dan ooit opnieuw lief kon hebben. Laatste laagjes van wantrouwen, vermoeidheid en onbewust afzetten loste op. Via zelfherkenning, erkenning van complexiteit, het zien en voelen van sensitiviteit en de hernieuwde connecties met vele generaties vóór mij en vóór haar. Met als hoogtepunt een gelijktijdige, stille meditatie: we zeiden precies genoeg, op het juiste moment, als een buikademhaling.

Zo op de valreep van dit jaar gaf ik toe aan een al sinds de vroege pubertijd bestaand droombeeld: het creëren van een film. Ik schreef mij in voor een opleiding regie documentaire en start 2019 met praktische stappen om bewust bekwaam het winnende idee tot uitvoering te brengen. Spannend!

Afgelopen jaar bekeerde ik mij opnieuw tot dansen als bezieling van het lichaam, leerde ik het nuancerende onderscheid tussen emotie en gevoel beter herkennen, onderscheidde ik begeerte van verlangen en wist ik enkele keren ‘in het midden’ van een emotiestorm en gedachtenraas dóór te ademen.

Goed, 2018, je was ook een jaar waarin ik weliswaar kort maar wel prangend herinnerd werd aan de over elkaar heen buitelende angsten van zo’n vijftien jaar geleden. In die periode was angst scheer en inslag en leek het overgrote deel van mijn persoonlijkheid door angst georganiseerd.
Toen Pijke en ik openmondig JA zeiden tegen onze kinderwens was daar wederom de mentaal-emotionele neiging om met verbeelding de toekomst te snel af te zijn. Maar nee, dit proces laat zich niet controleren of voorspellen, voorstellen of afstemmen. Zwanger ben ik (nog) niet, de zelftwijfels zijn in rustiger vaarwater verwaterd en met hernieuwde frisheid geven we vervolg aan onze wens. Bovendien gaf de gedeelde kwetsbaarheid een frisse draai aan erotiek, kreeg intimiteit een nieuwe dimensie en bekeek ik mijn aan volledige acceptatie toezijnde lichaam wérkelijk.

Dit jaar volgde ik droomtherapie bij een werkelijke droomtherapeute, wiens gemak met verbeelding en kennis van symboliek mij telkens versteld deed staan, zonder ook maar een woord te veel aan duiding te delen, wetende dat ik niet ín de boeken maar ín het lijf diende te leven. Ik leerde naar mijn dromen toe te bewegen in plaats van er van weg te zweven. Daar waren schaduwfiguren met wie ik vriendschap sloot, details die een geheel betekenden en transpersoonlijke processen die mijn psychologische duiding te boven gingen. Er is een binnenwereld te verkennen, juist de wereld die ik met ontwikkelingspsychologie gekoloniseerd meende. Het stemt weer eens bescheiden, bewust van mijn onbewuste over het collectieve onbewuste.

2018 was ook het jaar waarin ik samenwerkte met drie prachtige vrouwen, Chantal, Desirée en Inge: wij die elkaar uitermate goed aanvullen en in de groeidynamiek van onze samenwerking telkens een verdieping dieper dichterbij zelfactualisatie kwamen. In 2019 zetten we dit voort en bieden we bovendien veel moois aan om met en voor anderen persoonlijke ontwikkeling te faciliteren!

Afgelopen jaar zijn enkele vriendschappen verder ontplooid en zij die dit lezen zullen dit weten: ik heb jullie diepte-lief als mooi mens en als uiterst nabije vriend. Moge we in 2019 elkaar in alle vertrouwen de ruimte bieden onszelf en met elkaar te zijn.

En laat ik met een momentane poging tot eerlijkheid afsluiten. Ongetwijfeld zal ik in 2019 angsten hebben over eventuele successen en hoe deze mijn eigenlijke falen blootleggen, huiver ik bij tijd en wijlen de praktische vervolgtrekkingen van een zo verlangde zwangerschap, snauw ik zo ineens Pijke af en snoert hij mij vervolgens evenzo kundig de praatgrage mond, mis ik Dora’s kwispelende staart en beken ik daarin mijn begeerte tot houvast, koop ik een kledingstuk meer dan uberhaupt nodig of overwogen gewenst, kijk ik weg bij nieuws dat mijn gerichte doch ongefixeerde aandacht behoeft, verkwansel ik als coach andermans en mijn groeikansen, vergeet ik te herinneren en ben ik in gedachten dus ergens anders, spreek ik mijn ‘houden van familie en vrienden’ nog te weinig en onbeholpen uit, honoreer ik mijn stemrecht onvoldoende uit angst voor overschreeuwen, ben ik op momenten een onovertreffelijke neuroot met “een verlangen naar meer verlangen” en drink ik toch dat wijntje. Allemaal bewegingen, waarvan sommige als falen te boek zullen gaan.

Lieve mensen, aan wie via deze pagina meeleest en leeft, met wie ik dit jaar heb samengewerkt, als coach of spreker,

vanuit een vrijzinnig hart en (een mij typerende) lyrische schrijftoon…deel ik verguld een groots dank je wel!

Dank voor het vertrouwen om een tijdje met elkaar mee te bewegen, gidsend en open-onderzoekend binnenwerelden te verkennen, emoties als zodanig zichtbaar en herkenbaar te maken, gevoelswerelden meer breed en diep te plooien en schaamte tot voorwaartse moed te vertalen.

Dank voor de uiterst geanimeerde, subtiel kwetsbare, groothartig zwijgende en onbezoedeld nieuwsgierige momenten tijdens de verschillende studiedagen en lezingen. Ik vind het heerlijk om de herinneringen op te halen en met name de ontmoetingen en het gevoelscontact daarbij opnieuw te beleven. Wat zijn jullie prachtmensen!

Dank voor de persoonlijke berichten over de bevlogen beschreven blogs. Waar ik uit het hart schreef, bleek ik de lezer zeer persoonlijk aan te spreken. Ik was in dialoog met veel meer mensen dan de “likes” deden vermoeden en zo spreken we met elkaar een taal die social media niet helemaal beheersen kunnen, ha! De gulle waardering die ik ontving was keelopenend, hartverwarmend, buikberustend.

Dank voor alle collega’s die niet de concurrentie maar het gedeelde netwerk als basis van hun activiteiten kennen. Dit maakt het werkveld niet alleen werkbaar maar ook leefbaar. Wat heb ik genoten van deze veelbelovende gemeenschap.

Ik wens jullie allen 2018 x veel goeds, gezondheid zoal men met de jaren lief wordt, liefde voor en van, vrije educatie en op intuitie afgestemde studie, aanwezigheid en praktische wijsheid, swingende beslisvaardigheid, warmte waar gewenst en pittige uitdagingen op eigen veerkracht, soepele nieuwsgierigheid en serieuze ontspanning,

Lotte