Authentiek angst

Gepubliceerd op
23 juli 2018

Angst is volgens mij het meest gevreesd van alles wat angst vreest. Angst is echt een projectiekampioen eerste klas. De amygdala kan wel als beamer door de mangel, en de prefrontale cortex als projectiescherm. Al vervullen ze daarmee beide een net zo belangrijke functie in hun gul gedeelde, oppereffectieve zelfverstrengeling. De voorkant is ook geen haar beter dan de achterkant. Ze werken zelfs zo goed samen dat je de één (limbisch systeem) voor de ander (neo-cortex) aanziet, en andersom. En zo is het ook. Angst ziet zichzelf en rent daar gillend van weg, of vecht tot zijn overleving erop volgt. Wat moet angst anders dan zichzelf zijn? Angst is authentiek angst, dat kun je angst wel kwalijk nemen, dat zou angst zelf ook regelmatig doen. Dit angstaanjagende aspect van angst op zich zal niet het acht uur nieuws halen (zou geen gek idee zijn), maar het blijft mij telkens verbazen. Volgens mij is dat een effectieve remedie, verbazing (en hoop, hier spreekt hoop uit;-). Een remedie tegen mezelf wijs maken dat er geen sprake van vergroeiing is tussen cognitie en emotie. Al heeft verbazing weinig weg van medicatie, het is meer een zowat moeiteloze, met een beetje geluk humoristische vorm van acceptatie. Ja, verbazing als acceptatie: alleen een paradox ontwart angst tot zichzelf.