Creativiteit en Emotionele Ontwikkeling

Gepubliceerd op
13 november 2018

Aanstaande woensdag en donderdag spreek ik over creativiteit en emotionele ontwikkeling*. Het lijkt mij tot de weldadige en eerlijke verbeelding spreken als ik daarbij verschillende faal-momenten belicht.

De faal-momenten betreffen perioden waarin mijn talenten werden herkend en ik er vervolgens niet in slaagde om de ontstane kansen te materialiseren tot een product of prestatie. 
Ik liep namelijk immer vast in de zelf-kritische fase van het creatieve proces: ideeën generen was geen probleem, erover schrijven ook niet, maar feedback vragen, begeleiding durven aangaan en keuzes maken waren aan mijn emotionele ontwikkeling nog niet besteed. 
Dat was best verdrietig. 

Er was een ophanden zijnde promotietraject, er was nog een promotie-optie over een totaal ander onderwerp, er waren gesprekken met uitgeverijen, er waren mogelijkheden om artikelen te schrijven voor nationaal bekende bladen. Alle keren verloor ik mezelf in angsten of werd ik er bijtend bewust van dat ik mezelf al veel langer geleden ergens verloren was. Verdriet overschaduwde het creatieve proces, ik trok mij terug en maakte mezelf zo onzichtbaar mogelijk. 

Emotieregulatie zou een cruciaal thema blijken.

Voor het voortzetten en voltooien van het creatieve proces behoefde ik daarnaast positieve, aanmoedigende begeleiding maar ik vertrouwde de ander niet echt en ik herkende de dynamiek van angst en afweer binnenin mezelf niet. Zo strandde de sociale herkenning in de innerlijke overtuiging dat er geen plek voor mij in de maatschappij was. 
Dit heeft zich meermaals herhaald. 

Het diepe verlangen naar zelf-expressie en verbondenheid bleef echter vuren zoals de angst dit deed.
Creëren bleek een sine qua non voor de projecten die ik alsnog zou starten. Lachend beken ik: er moest en zou iets en iemand gezien worden! Zowel ikzelf als de waarden die mij lief zijn.

Ondertussen kijk ik terug op deze processen als leerzaam, en ook wel als signaal dat ik er simpelweg nog niet klaar voor was om eerder "aan het talent te gaan staan". Ik zou gaandeweg wel een vorm vinden - wat dan ook veelvuldig (maar niet uitputtend) is gebeurd. 

De randvoorwaarde voor deze ontwikkeling bleek het autonoom (lees: onder mijn regie) starten van creatieve projecten: dit bracht gradueel een meer tolerante basis, een egosterkte van waaruit ik samenwerkingen, voor mij ongewone creatieve projecten en het loslaten van geconditioneerde patronen kon realiseren. 
Eerst mocht ik blijkbaar voelen dat ik op mijn eigen voeten kon staan, daarna durfde ik te leunen op andermans expertise, bereidheid en visie.

Omslagpunten in dit proces werden met "A Lot Of Complexity" gekenmerkt:

Ik herinner mij nog de Mensa Awards uitreiking. Het was prachtig en schaamtevol moeilijk tegelijkertijd: ik ontving warme en uitbundige waardering EN ik kon mezelf er niet langer van overtuigen dat ik onzichtbaar was. 
Deze onzichtbaarheid, daar was ik heimelijk aan gehecht geraakt - gedurende een cruciale periode in mijn leven leek dat het enige waarop ik emotioneel leunen kon. 

Tijdens de Award-uitreiking voelde ik mezelf trillen en zwaar worden, alsof ik werkelijk substantie werd, daar met de award in mijn handen. Hyper-belichaamd. Met voor eventjes ieders ogen op mij gericht, vol spontaan enthousiasme, zonder emotionele eis of potentieel oordeel. Gulle blikken die de erkenning gunden. Het was geweldig en op momenten verwarrend tegelijkertijd. Er was ook weerstand, in de vorm van zelf-gepreoccupeerde gedachten als "Oh nee, nu zal ik vreselijk buiten mijn schoenen lopen!" of "Zo krijg ik een groot en zwaar ego!"
Het heeft even wat tijd en ruimte gevraagd om volledig te wennen aan de werkelijke, ook ontnuchterende waardering en het nu gesymboliseerde feit dat ik wel degelijk gezien word. Bovenal: zien dat ik gezien word en daar okee mee zijn. Okee. De neurose ontkracht.

Daartoe mocht ik de waardering leren ontvangen, want de award was ook een uiting van wat ánderen wilde schenken. Het ging om meer-dan-mezelf en was juist daarom zoveelzeggend, zoveel omarmend.

Ik was een kwetsbaar klein meisje en emotioneel stevige vrouw tegelijkertijd. Zij nam met ongedwongen liefde de award in ontvangst én voelde wat er aan ervaren innerlijke gebrokenheid opnieuw als heel en allang volledig werd herkend. Allemaal vervat in een bewuste zucht en de feestelijk gekroonde verbinding met andere mooie mensen.

Nu... ben ik meestal oprecht nieuwsgierig naar wat komen gaat...wat ontspringt uit het vurige verlangen om te creëren, om werelden te verbeelden en in te voelen die oók mogelijk zijn. 

Vooral durf ik meer en meer stem te geven aan wat ik werkelijk van belang vind. Minder omzichtig, meer expressief. Waarden waar ik allerliefst via creativiteit uiting aan geef. 

Onzekerheid zal me nog vaak vergezellen in dit proces. En wie weet ook nog wat sociale erkentelijkheid, detailgevoelige zelfkritiek en vreselijke kansen Afbeelding verwijderd.
Ik vertrouw op mijn voeten en onze gedeelde grond daaronder.

 

*https://talentstimuleren.nl/kalender/congres/54/programma/sessie/634