Een mank aanpassingsvermogen

Gepubliceerd op
29 maart 2020

Drie dagen geleden. Een beetje duf, van slaaptekort en een mank aanpassingsvermogen, staar ik voor me uit. Naar een computerscherm dat potentieel duizendvoudig prikkelt tot actie - de wereld in crisis, grijp je groeikans!

Naast me ligt het af te vinken lijstje taken dat blikkert van kersvers aanpassingsvermogen. Gisteravond leek de lijst en de opgemaakte volgorde hoogst logisch en motiverend. Vandaag zie ik er niets meer dan toegedichte belangen in, de zingeving zodanig geabstraheerd dat er geen fysieke beweging meer mee gepaard gaat, en ik zak nog wat verder in de bank. De hele situatie, de mondiale inzet om de verspreiding van een virus discontinu in te dammen, stemt me ambivalent en op dit moment meer moe dan creatief paraat.

Ik herinner mezelf eraan dat het oké is om 'het even niet zo goed op een rijtje te hebben' en dan ook te besluiten mezelf nog eens om te wentelen in vermoeidheid en onzekerheid, het ervan te nemen, te accepteren dat ik niet nu maar binnenkort vast en zeker opnieuw en dan vastberaden aan de slag ga met "mijn" prioriteiten.

-- positieve desintegratie vindt zich op de achtergrond plaats en in mijn voorhoofd voelt dat typerend loom en stoffig --

Klaarblijkelijk vraagt het een dag of twee, misschien drie of zelfs vijf - en misschien wel een aantal weken - om de magnitude van de huidige situatie, de praktische gevolgen ervan en de lange termijn consequenties, te integreren in mijn mens - en wereldbeeld, in mijn sturinggevende zingeving en simpelweg "zin" in de activiteiten die de dag opmaken. De huidige desintegratie van klaarblijkelijk overtollige gedachten en gevoelens, een bewustwording gestimuleerd doordat deze crisis specifieke prioriteiten opheldert, voelt nu eisend.

Eventjes vind ik het gruwelijk vermoeiend om in mijn keuzes niet alleen rekening te houden met direct dierbaren en mezelf, maar ook met álle anderen en zelfs een systeemwereld op wereldschaal. Dat moet wel kunnen, in zekere zin deed ik dat gedoseerd en met gestage bewustwording ook. Maar nu is het een gevoelsmatige plicht. Dat we het over overmacht hebben stemt wel enigszins rustig, maar hoe deze overgave zich dan vertaalt naar hernieuwde prioritering in mijn tot nietigheden gerelativeerde bezigheden, dat vraagt allereerst ongestoorde slaap en daarmee opnieuw oriënteren in een omgeving die eerst vertrouwd was omdat ik er mijn belangen op projecteerde, en nu bedding mag geven aan het naleven van afspraken die mijn directe leefomgeving overstijgen.

Oké, dat gaan we doen. Maar éérst even balen, sikkeneuren en duf voor me uitstaren. Ongetwijfeld volgt daarop frisse, creatieve flexibiliteit.

In mijn geest&lichaambeleving neem ik reeds een vage vorming van ideeën gewaar, geen scherp omlijnde verbeelding of strikt geformuleerde verwoording doen zich vooralsnog uit de doeken. De vage vorming is voelbaar als een vol gevoel; géén extra input gewenst, er mag gebinnenvet worden. Op het randje balancerend van zelfmedelijden, daar nèt bewust genoeg naar starend, mijn innerlijke dialoog ervan distantiërend, ben ik extra gevoelig voor de primaire noden die nu voorrang krijgen: cocoonen!

Is deze terugtrekbeweging niet áltijd het begin van een vertrouwensvolle, extraverte heropleving🤔💪🙃?