Idealiter

Gepubliceerd op
31 maart 2020

Idealiter zouden we elkaar emotionele wijsheid leren, allereerst door zélf lerend in het leven te staan en door het onderlinge vertrouwen dat hier een randvoorwaarde van is onbegrensd te waarderen, dé actieve acceptatie van onvermijdelijke afhankelijkheid.

Idealiter zouden we als leefhouding een leerhouding hebben en in ons binnenste de leerkracht treffen die ook de ander omhoog tilt.

Zouden we leren, dat kind en volwassene elkaar voortdurend ontmoeten in hun verstrengeling genaamd de tijd. Zouden we deze tijd ervaren als een mentale en fysiek-emotionele 'binnenruimte', open en ontvankelijk voor het passeren en integreren van duizend-en-eén intense ervaringen, selectief waar het mag en principieel waar het volgens getoetste moed moet.

Zouden we verleden en toekomst met een bewuste kus verzegelen als het voluit geleefde heden, waarin we met de beproefde creativiteit van een volwassene vrijuit spelen als een kind, waarin we met de onbewapende blik van een kind de in levenservaring gedoopte, volwassen vraag durven te stellen, waarin we met de kinderlijke voorliefde voor herhaling onze tot in de ouderdom geijkte rituelen vormgeven.

Idealiter zouden we leren dat 'overgangsfases' op velerlei wijzen spannend zijn, emotionele roering brengen. Roering, een diversiteit aan emoties die bij bewuste beleving de gevoelslaag van het leven juíst noopt tot houvast, als een onbepaald bewustzijn dat gelijkmoedig bedding geeft aan het recordbrekende pieken en het meest leerzame dalen.

Roering, als keurmerk van intense gebeurtenissen die een verschoten identiteit blootleggen, identiteit uit eén doen vallen en doen herschikken tot een Ik die zijn weerga niet kent...

Een ontwortelende, stiekem veelbelovende verhuizing, groots en als absoluut aanvoelend verlies, de laatste vrijelijke zomer voor de ernstige start van de middelbare school, levenslustige en vertederende geboorte, een rommelige, kwetsbaarheden te kennen gevende scheiding, de zinderende, onzekermakende adolescentie, onvoorzien, bruut en uiteindelijk vrijwarend ontslag, gestaag, soms broos en ook chique ouder worden...

We zouden leren dat de gepaard gaande 'roering' een innerlijke, belichamende bewogenheid is, prikkelend tot gedachten, actie en verbeelding. Waaronder twijfels, onrust, angsten en behendig verzet. Allen als ervaring oók een uitnodiging tot en vooraankondiging van uitgediept inzicht. Fiere transformatie. Assertieve acceptatie. En langgerekte perspectieven.

Idealiter merken we tevens met een fijnziend geestesoog op dat veranderingen van alledag zijn, van allemoment. Op grote schaal en microschaal, beweging is een gegeven. We ontwikkelen een sensitiviteit voor de fijnmazige textuur van emoties en dopen dit tot diepgevoeligheid. We bewonen de wereld én onze binnenwereld, beide beweeglijke getuigenissen van elkaars groeiende landschap. Idealiter zien we op deze landschappen zowel de lonkende mogelijkheden tot creatieve ontplooiing als de eeuwenoude tradities die evenzo onze intenties beïnvloeden. Hebben we waardering voor allebei, worden we door géén van beide gedetermineerd in ons denken, handelen en voelen.

Idealiter dragen we oók zacht zorg voor hen die de continue verandering die we Zijn suprasensitief en soms met grote snelheid of precisie ervaren, zij die ons met aandacht en ongedwongen overtuiging kunnen leren dat we onze eigen beste leraar zijn. Dat we de praktijk van het gevoelde bestaan dagdagelijks onderzoeken mogen, met nieuwsgierigheid als grondslag en improvisatie als een vast gegeven. Dat we 'het verstaan van dit bestaan' een leven lang leren en dat het aanvoelen van je gevoelswereld daarin een gids maar geen meester van je denkbewustzijn is.

Idealiter zouden we leren dat veranderingen vaak níet op de emotionele, doorvoelde dimensie begrepen worden, maar meestal praktisch, intellectueel of gesocialiseerd. Dat we zeer creatief zijn in onze betekenisgeving aan 'hoe het leven er emotioneel voorstaat' en we soms on-helder zien wat er werkelijk 'in beweging' is. Dat we ook behoefte hebben aan gewoonte en voorspelbaarheid. Idealiter zien we dat routine-matig omgaan met veranderingen ons van de werkelijke, want spannende beleving doet wegdobberen. Merken we dit met een zekere mildheid op, lachen we de scherpte met een subtiele salvo tot zachte sterkte en durven we nogmaals te bekijken wat er nu eígenlijk aan veerkrachtige kwetsbaarheid doorvoeld mag worden.

Idealiter zouden we met humor, mededogen en assertiviteit waarnemen dat we circuleren rondom de emoties, rondom onze kwetsbaarheid, zoekend en soms grijpend naar de essentie. Een essentie die in de beweging zelf verscholen ligt, die je slechts eventjes een existentiële blik gunt op de rijkelijke prikkelbaarheid die we beleven als Leven. Meer is idealiter gezien niet nodig; blijf even bij wat we je pijn noemen en doorzie je gehechtheid aan diens perikelende zingeving.

Idealiter zien we, dat we verschillende levens en patronen uitproberen, om jaren nadien te concluderen dat we 'het simpelweg heel moeilijk hadden', dat we boos, verdrietig en vooral ook onmachtig waren. Dat we leerling van ons eigen leven zijn!

Idealiter zien we de grip van angst en de weldaad van ontspanning. De zachtmoedigheid van stil vertrouwen en de dienende spiegel van een eerlijke vriend. Zien we het verlangen in de angsten die we gek genoeg najagen, zien we de liefde voor wat ons lief is in het krampachtig focussen op kortzichtig zelfbehoud.

Idealiter zouden we het emotioneel zó werkelijke belang van menselijke relaties erkennen, zelfs nuchter honoreren met een attentie, met aanwezigheid, met de durf om complexiteit in ons begripsvermogen toe te staan en er dan tóch, onzekerheid geïncludeerd, op varen.

Idealiter leren we van jongs af aan dat we innig met elkaar verbonden zijn en binnen deze verbinding juist ieders onderscheidend vermogen vieren. Idealiter is de intieme, individuele ervaring evenzo een waarde als de sociaal geaccepteerde, vaak ingedommelde norm. Idealiter scheppen onze gedeelde gewoontes de ruimte voor alomtegenwoordige vormen van anders-zijn. Idealiter laten we labels los die in de eigen leef&leertijd overdatum zijn, laten we denkkaders varen die ons bewustzijn in sussen, gunnen we elkaar de talige nuances en de kordate imperatieven die emotioneel voedzaam voelen, nú of met terugwerkende leerkracht.

Idealiter hebben we een emotionele wijsheid van waaruit we opmerken dat elke transitie een zekere begeleiding vraagt. Idealiter leren we deze begeleiding van jongs af aan via zorgvuldige spiegeling, precies én metaforisch bevrijdend taalgebruik, positieve aanmoediging en geduldig respect voor de tijd en ruimte die emotionele ontwikkeling vraagt. Ís.

Idealiter zien we hoe emotioneel beleven ons leven 'organiseert', zoals werk, relaties, hobby's en feitelijkheden dit doen. We zien de emotionele realiteit en logica die we samen construeren als een creatief proces, weliswaar mede bepaald door evolutionaire processen die ons leven ver vooraf - en voorbijgaan, maar juist daarin kentekenend voor de veelvormigheid die we als vibrerende potentiële energie belichamen.

Idealiter leren we over onze neigingen tot identificatie met gedachten, gevoelens en gedrag. We zien dat we een kwetsbare neiging hebben het negatieve te geloven en het positieve te verloochenen. We merken tijgers op in ons denken, zien afgronden in ons eeuwenoude, overgeleverde, met beelden beklede gevoelsleven. Idealiter leren we ook dit lachenderwijs, met verwondering over de confrontaties die wijsheid faciliteren, met waardering voor het onbewuste waarover onze slaap regeert.

Idealiter erkennen we de emoties van andere dieren, zijn we slim genoeg om dit te dúrven en te bevragen, de sensibiliteit ervan zorgvuldig en zorgzaam bestuderend. Zien we andere culturen en stemt ons dat evenredig bescheiden en nieuwsgierig, herkennen we in onze blinde vlekken de nooit verzaakte kans tot zelfkennis en durven we elkaar in de ogen te kijken om te zien wie we zelf zijn.

Idealiter erkennen we verdriet als koestering van Leven, boosheid als keurmerk van het ondeelbaar individu-zijn en compassie als getuigenis van doorleefde kwetsbaarheid. Zien we onzekerheid als gedragen grondtoon van moed en spanning als verzilvering van de leerzone.

Idealiter zien we hoe we de fijnste zintuiglijke ervaringen met de grootste abstracte woorden tot aan losgezongen beloften weergeven. Zien we dat we de emotionele complexiteit die we beleven nooit volledig representeren, dat we middels symbolieken en verhalen onze subjectiviteit aan elkaar spiegelen, maar er altijd een residu aan zin ongecommuniceerd in ons doorzingt. Zo de blauwdruk vormend voor wat we - woord voor woord - zingeving noemen, de zin die we meer léven dan geven.

Idealiter zien we emotionele wetmatigheden als expressie van creativiteit, niet als beperkende gegevens van leven.

Idealiter bevoelen, bemerken en ervaren we hoe wíj zelf dit leven zijn en dat ons hele hebben en houden intrinsiek is aan de vitaliteit van elk moment.

Idealiter weten we dat het ideaal geen waarde heeft als het niet geworteld is in persoonlijke ervaring en gewicht toegedicht krijgt middels vrijelijk denken en langzaamaan, ook eens abrupt en vanuit je tenen leren sámenleven.

Idealiter is zo gek nog niet.