Idealiter

Gepubliceerd op
16 augustus 2018

Idealiter 

Idealiter zouden we (van en via) elkaar - kinderen & volwassenen - emotionele wijsheid leren. 

Zouden we leren, dat kind en volwassene elkaar voortdurend ontmoeten in hun verstrengeling genaamd de tijd. Zouden we deze tijd ervaren als een mentale en fysiek-emotionele 'binnenruimte', open en ontvankelijk voor het passeren en integreren van duizend-en-eén intense ervaringen.

Idealiter zouden we leren dat 'overgangsfases' op velerlei wijzen spannend zijn, emotionele roering brengen. Denk aan een ontwortelende verhuizing, groots verlies, de laatste zomer voor de middelbare school, levenslustig geboorte, een rommelige scheiding, de zinderende adolescentie, onvoorzien ontslag, gestaag ouder worden. We zouden leren dat de gepaard gaande 'roering' een innerlijke, belichamende bewogenheid is, prikkelend tot gedachten, actie en verbeelding. Waaronder twijfels, onrust, angsten en verzet. Allen oók een uitnodiging tot en vooraankondiging van uitgediept inzicht. Fiere transformatie. Actieve acceptatie. En langgerekte perspectieven.

Idealiter merken we op dat de veranderingen van alledag zijn, van allemoment. Op grote schaal en microschaal, beweging is een gegeven. Idealiter dragen we oók zacht zorg voor hen die deze veranderingen suprasensitief en soms met grote snelheid of precisie ervaren, zij die ons met aandacht en ongedwongen overtuiging kunnen leren dat we onze eigen beste leraar zijn. Dat we de praktijk van het gevoelde bestaan dagdagelijks onderzoeken mogen. Dat we 'het verstaan van dit bestaan' een leven lang leren.

Idealiter zouden we leren dat veranderingen vaak níet op de emotionele, doorvoelde dimensie begrepen worden, maar meestal praktisch, intellectueel of gesocialiseerd. Dat we zeer creatief zijn in onze betekenisgeving aan 'hoe het leven er emotioneel voorstaat' en we soms on-helder zien wat er werkelijk 'in beweging' is. Dat we ook behoefte hebben aan gewoonte en voorspelbaarheid. Idealiter zien we dat routine-matig omgaan met veranderingen ons van de werkelijke, want spannende beleving doet wegdobberen. 

Idealiter zouden we met humor, mededogen en assertiviteit waarnemen dat we circuleren rondom de emoties, rondom onze kwetsbaarheid, zoekend en soms grijpend naar de essentie. We proberen verschillende levens en patronen uit, om jaren nadien te concluderen dat we 'het simpelweg heel moeilijk hadden'. Idealiter zien we de grip van angst en de weldaad van ontspanning. De zachtmoedigheid van stil vertrouwen en de dienende spiegel van een eerlijke vriend.

Idealiter zouden we het emotioneel zó werkelijke belang van menselijke relaties erkennen, zelfs nuchter honoreren. Idealiter leren we van jongs af aan dat we innig met elkaar verbonden zijn en binnen deze verbinding juist ieders onderscheidend vermogen vieren. Idealiter is de intieme, individuele ervaring evenzo van waarde als de sociaal geaccepteerde norm. Idealiter scheppen onze gedeelde gewoontes de ruimte voor alomtegenwoordige vormen van anders-zijn.

Idealiter hebben we een emotionele wijsheid van waaruit we opmerken dat elke transitie een zekere begeleiding vraagt. Idealiter leren we deze begeleiding van jongs af aan via zorgvuldige spiegeling, precies én metaforisch vrijelijk taalgebruik, positieve aanmoediging en geduldig respect voor de tijd en ruimte die emotionele ontwikkeling vraagt.

Idealiter zien we hoe emotioneel beleven ons leven 'organiseert', zoals werk, relaties, hobbies en feitelijkheden dit doen. Idealiter leren we over onze neigingen tot identificatie met gedachten, gevoelens en gedrag. Idealiter leren we dit al lachende, met verwondering over de confrontaties die wijsheid faciliteren, met waardering voor het onbewuste. Idealiter erkennen we de emoties van andere dieren, zijn we slim genoeg om dit te dúrven en te bevragen. 

Idealiter erkennen we verdriet als koestering van Leven, boosheid als keurmerk van het ondeelbaar individu-zijn en compassie als getuigenis van doorleefde kwetsbaarheid. Zien we onzekerheid als gedragen grondtoon van moed en spanning als verzilvering van de leerzone. Idealiter zien we hoe we de fijnste zintuigelijke ervaringen met de grootste abstracte woorden weergeven. Dat we de emotionele complexiteit die we beleven nooit volledig representeren, dat we middels symbolieken en verhalen onze subjectiviteit aan elkaar spiegelen. Zo de blauwdruk vormend voor wat we - woord voor woord - zingeving noemen.

Idealiter zien we emotionele wetmatigheden als expressie van creativiteit, niet als beperkende gegevens van leven. Idealiter bevoelen, bemerken en ervaren we hoe wíj zelf dit leven zijn en dat ons hele hebben en houden intrinsiek is aan de vitaliteit van elk moment. 

Idealiter is zo gek nog niet.