Melkflessen

Gepubliceerd op
24 juli 2018

Velen zullen het herkennen. ‘Delen’ van je lichaam die afkeer bij je oproepen, waar je afkeer bij ervaart. Tot afkeer ondermijnde schaamte, dus. Ik durfde tot voor kort geen pantyloze benen te vertonen of open schoenen te dragen. Vreselijk, blote benen, van top tot diens tenen, het leek mij een wereldramp op eenmansschaal.
Een doorbraakje in dit onbeduidende toch sterk gevoelde conflict kwam toen ik jaren terug een knipperlichtflirt met een Italiaanse man had. Hij was dol op voeten. Hij verhief voeten tot ware kunst, met de blik van een kenner, want cultuur was zijn vakgebied. Voeten kregen een literaire kwaliteit onder zijn waarneming en zo leerde ik zowel beter Italiaans spreken als mijn lichaam liever te hebben, met liefde gedetailleerd te aanschouwen. Eeuwig en giechelend dankbaar ben ik hem voor zijn onafwendbare blikken. Ik begon mijn voeten en andermans voeten te bewonderen, vond de vormen intrigerend en de eigenheid typerend zoals gezichten dit zijn. Zijn blikken waren een soort tantrisch gefluister, en door zijn ontremde sensuele prikkelbaarheid verscheen er onder 'mij' een wereld waar ik óvergevoelig en haastig aan voorbijneeg. Ik leefde op meer vrije voet!
Mijn benen werden bevrijd van zelfafwijzing toen ik twee jaar terug besloot met een doorschijnende panty een festival te bezoeken. Een medebezoeker vond het gezien de temperatuur waanzin dat ik een panty droeg en aangeschoten als ze was, besloot ze de toch al scheurende panty te slopen. Hoewel haar actie ietwat agressief was, was de intentie nadien voor mij voelbaar als gepast provocatief. Ze had gelijk; de panty scheurde en mijn pantser brak.
Twee dagen geleden kon ik zwierig dansen in een glanzende groene jurk, met blote voeten in ’t zand en oprecht mooi contrasterende melkflessen uit de greep van oceaanverstikkend nylon. Toen ik ter plekke met een uiterst sierlijke vriendin over onze gedeelde lichaamszorgen sprak, voelde ik van binnen de wil tot woeste, duurzame bevrijding van afkeer opborrelen. Afkeer van afkeer, een geïntensiveerde, innerlijke ervaring op zoek naar uitleven, naar extraversie, naar onvoorwaardelijk zijn zonder te stoeien met clausules.
Eenmaal thuis besloot ik niet tot mijn 65e partieel bedekt door het leven te gaan. Ik besloot tot een mentaal naturisten beleid (don’t worry, voorlopig geen gecensureerde foto’s op social media). Dit lijf is mooi, waar, zacht, sterk, lief en stoer. Stel dat ik moeder word, kan ik mij niet voorstellen de impliciete boodschap voor te leven dat sommige delen van dit ondeelbare geheel – waar ons kind dan ook uit voort is gekomen – niet okee zijn. Deze levens(ont)houding weiger ik. Met gevoel voor humor, met zelfdeterminatie en met liefde voor andermans lichamen, voel ik já te zeggen tegen de beleefde beleving van levendig lichaam-zijn: incluis de imperfecties, precies dát!