Mooie gedachten

Gepubliceerd op
3 oktober 2018

Innerlijke conflicten heb ik na beangstigende ervaringen in de puberteit lang als gelijke gezien aan "niet laten zien wat er aan emoties in je leeft". Dat heb ik op velerlei manieren gepoogd, dit niet-laten-zien. Door een masker op te zetten (zo min mogelijk gezichtsspiertjes ontspannen), door extreem zelfbewust en gecontroleerd te zijn via eetstoornissen (een ideaal als dictaat), door de onrust weg te sporten (lange termijn ironie), door cijfermatig buitengewoon te presteren (ook een tijdelijke verlossing), door naar de grond te staren in plaats van anderen aan te kijken (zeer veelzeggend), door residu-gevoelens te creëren door overwerkte reflectieprocessen (schuldgevoelens), door een moreel appèl richting de geliefde ander te plaatsen ("jij zou zó moeten zijn"), door me te veel en te vaak te benevelen (van Té naar Té), door stereotyperingen na te apen en de welbekende clown in het gezelschap te zijn (haha in plaats van auwauw), door eindeloos in herhaling te vallen over een onderwerp (zonder de kern te expliciteren)....
kortom, van de deel illusie "maakbaarheid van leven" maakte ik het "verfomfaaien van beleven". 
Heel menselijk, lijkt het nu: emotionele bewogenheid op allerlei dimensies van bestaan projecteren, maar niet op diens eigen dimensie (met de kanttekening dat een "eigen" dimensies hoogstwaarschijnlijk ook een absolute illusie betreft).

Goed, Fast Forward...

Een tijdje terug sprak ik met een heel mooi want vaak filterloos mens, een goede vriendin. Ik vertelde breeduit, gepassioneerd over een onderwerp. Handgebaren, metaforen, grimassen...ze spreidden de gehele innerlijke voorstelling ten toon. De vriendin luisterde duidelijk, liet aan alles blijken aandachtig aanwezig te zijn, in contact te staan. Ze glimlachte vriendelijk, niets gedwongen, afgestemd en ontspannen. 

Toen ik eenmaal weer ín en uít mijn anekdote bewoog (mentaal-emotioneel bekeken), zei de vriendin: "Mooie gedachten". 

Wow. Verrassing.

Nu kan dit net zo goed als een anticlimax lezen. Ik ervoer de woorden en gezichtsexpressie juist als een zeer inzichtelijke reactie. 

Vertelkunst had ik van huis uit meegekregen, graag en gretig beoefend, maar het nam me soms ook op zijsporen die afleidde van de eigenlijke "gevoelde content" die gezien en opgehelderd kon worden. De emoties die een geprikkeld zenuwstelsel te kennen gaven.
Oftewel, in mijn enthousiaste vertellingen dwaalde ik weg van de emoties die in mij leefden. Een kwaliteit (vertelkunst) diende soms ter obscure omgang met kwetsbaarheid (emoties). Toen de vriendin mijn voorstelling samenvatte als "mooie gedachten" doorprikte ook ik de voorstelling als zijnde gedachten. Beter, wellicht: raakte de gedachten doorprikt, opgelost, ontlaad. En er ontstond, even, meer heldere, mentale ruimte tussen de gedachten en de "ik" die er zich mee identificeert, zich zó met een deelgebied van complex, gevoelswiebelig leven vereenzelvigt. 

Ik moest glimlachen (vertrouwde de vriendin tenslotte innig), verzuchtte en bleef nabij, ín, m'n pijnlichaam dat ik onderliggend ervoer. Ervaring. Ervaren. De verkramping, de emotie, was zichtbaar. Voelbaar! 
Zo krachtig, deze spiegel. Deze Zijnsles.

Ik accepteerde de creatie via (en van) gedachten en verbeelding én ik erkende de niet-absoluutheid hiervan, de beweeglijkheid "onder" die maakbaarheid, de kwetsbaarheid waar ik mezelf niet aan "onderuit" kon verbeelden. 
Laat ons zeggen: ik bekende leegmondig de on-maakbaarheid, de belichaamde praktijk. 

Deze korte maar voor mij oh zo krachtige reactie ("mooie gedachten") zal nog lang met me meereizen. Ik zag er heel veel eerlijks in! Niet in termen van feiten, wel in termen van relativiteit en authenticiteit. De spiegel die in deze interactie ontstond, bracht een helderheid die niet meer ongezien zal zijn. Althans, in algemene zin, verhalend: de belichaamde praktijk blijft er eén van ups en downs, en tal van ook zeer welkome onbewustheden. Bovendien, leer ik regelmatig, zíet de ander jou en ‘jouw’ emoties mogelijkerwijs heel goed, en is het dát gegeven wat net zo goed gezien dient te worden…. Wie ziet wat waar en wanneer? We zijn een-en-alles verbondenheid..

Mooie gedachte, niet waar?