Wilskracht ontkracht

Gepubliceerd op
7 februari 2019

Je wilt veranderen máárr je wilt ook een beetje hetzelfde blijven. Je wilt vooral hetzelfde blijven en slechts de oplopende emoties en gevoelens temperen. Je zou je gevoel willen delen, maar het overweldigt je. Je gevoel vermenigvuldigt als je het deelt. Je wilt écht jezelf zijn én voelt je veilig onzichtbaar. Je wilt begrepen worden maar je begrijpt jezelf niet. Je wilt de vastzittende fricties, de tegenstrijdige gedachten, de miskennende keuzes - die fysiek voelbaar verstorend zijn - ontwarren, er uit strekken, losschudden, van je af zetten, chronisch ontleden, ontheemden en onteigenen. Je wilt genoegen nemen met wat er ís. Wat er ís, is nooit genoeg. Je wilt vooruit maar niet achter die best stevig in elkaar gemetselde muur vandaan. Je loopt achter jezelf aan en je wilt voorbeeldig zijn voor anderen. Je predikt over levenskunst maar schuwt de ambacht.

Bewustwording is wild aantrekkelijk, bewustzijn is met slag en stoot te verdragen en je gaat al enige jaren verwilderd aan de slag met het thema bewustzijn, jezelf afvragend hoe bewust je dit allemaal hebt opgepakt, aangepakt en vormgegeven. Onderwaardeer je het onbewuste? Bewustzijn is een valstrik, je sluit je ogen om weg te dromen maar tuimelt rechtstreeks in de kluwen van bewustwording.

Je wilt je bewustzijn van Wie Jij Bent. Wie je bent, in de ogen van jezelf bezien door de ander, snap je het nog? Je wilt weten wat te denken over jouw denken, je wilt met het denken al het denken stoppen, denkt daar het jouwe over en ontslaat jezelf van deze verstrengelde intenties.

Je wilt jouw plaats in jouw omgeving bewust leven, waardevol bijdragen aan positieve ontwikkelingen, oog hebben voor het nodige beheer en behoud, maar je wilt jouw vrijheid slechts mondjesmaat beperken. Je rebelleert tegen normen, maar accepteert je diepere waarden met huiver en weerwil.
Je wilt ontzettend intens helemaal niets. Je weet niet hoe deze Wil met een dikke, bedrukkende W te verenigen met álle andere wil-len die je hebt.

Je klapt dicht zodra je open wilt zijn, je klapt uit de school zodra je geraakt bent. Je hebt -tig argumenten, je hebt meningen in overvloed, maar je wilt niet kwetsen en je wilt niet toegeven. Je wilt wél niet en níet wel.
Je voelt overal wel wat voor, en nergens ben je van overtuigd. Je gelooft in je twijfels. Je hakt elke dag knopen door en je zou eens geen Wil willen.

Je wilt progressie van enigerlei soort en voelt je stuitend stilstaan. Je bent anders geworden maar je grote Wil loopt achter de voor anderen glasheldere feiten aan en je kan jezelf amper bijbenen. Je wilt waarmaken wat je tegelijkertijd niet wilt.
Je weet niet zeker of je 'je wil' met of zonder een -t schrijft en wordt van deze vraag alleen al kribbig. Is jouw Wil voldoende zelfstandig, vraag je je af.

Je weet niet wat je wilt, je weet niet zeker wat je wilt, wie je bent, je weet wat er in je omgaat maar niet wat er voor oké doorgaat.
Je weet zeker wat je wilt, je Wil baant zich echter geen weg buiten je om, van je Wil geen teken van tastbaar leven. Je Wil is een idee, je gevoelt er niks meer voor.

Het wankelt in je, het rommelt van binnen en je verkrampt, je wikt en je weegt, je wordt gevoelsmatig omver geblazen of je komt in geen mogelijkheid tot beweging. In stilstand voel je prangend weinig, zoveel zin is er aan zinloosheid. Je flirt met Leegte en vult deze per ommegaande op met taken, afspraken, wensen en gepieker.

Je wordt gierend gek van jezelf maar je zal het er toch mee moeten doen. Je wilt méér maar geen idee wát of waarvan. Je weet niet of jij wel wilt wat anderen zo graag willen, je wilt liefhebben én vrijelijk willen-wat-je-wilt.
Je wilt meer stilte, éérst stilte en dan weer willen.

Je wilt de hele wereld veranderen maar zal zelf niet achter kunnen blijven.

Je wilt Acceptatie, Authenticiteit, Autonomie en streeft naar Compassie, maar je Wil ligt met jouw waarden in de clinch.
Je wilt veel, vindt weinig, zoekt gretig en raakt uitgeput.

Je wilt ánders en je bent gehecht aan ánders. Je voelt een verandernood maar van veranderkunst heb je geen weet.
Je wilt heel graag leren stilstaan. Heeel graag. Dwangmatig, overhaastig en eisend graag.
Je wilt wegrennen en blijkt juist dan op het volgende conflict af te stevenen...
Je bent volop in beweging, van binnen. Je wilt graag meer weten over jezelf, over anderen, over hoe om te gaan met alle beweging die je ervaring, jouw denken, je dierbare relaties en jouw leven rijk zijn.

Ontwikkelen vind je wellicht een gewichtige term (wie ben jij om...je weet wel?), verandering klinkt echter zeer wenselijk, je wilt er (wéér) voor gaan. Zeer wenselijk, soms letterlijk, want je vermoedt de nodige hobbels te moeten nemen, hobbels die je kundig hebt ontweken of hobbels die je deskundig hebt gesmeed, en die je niet zomaar loslaat. Je veranderwens kenmerkt zich door tegenstrijdigheden, dat geef je ondertussen gerieflijk toe. Bereid om jezelf te serieus te nemen, heb je de behoefte om weer te kunnen lachen om en met jezelf. Je wilt graag jouw visie delen, jouw talenten ontwikkelen, zin geven aan je doen en aan je laten. Zin aan de zin, die is er - dat je wéét je wel - om het even.

Je herkent jezelf min of meer, volledig of genuanceerd, overtuigd of met enige weerstand in bovenstaande omschrijvingen en bent oprecht nieuwsgierig geworden naar het vervolg, ongetwijfeld een óp en een néér.

Ja, je Wil(t), een hoop, die als een onmetelijk hoge berg kan voelen, zoals visie een valkuil kan blijken. Je hebt een al dan niet heldere Wil tot verandering, en je bent híer om beduusd en ontwapend te vragen: Hoe dan?!

Je vraagt Hoe, Hoe, Hoe...kijkt naar de geluksmens, leest een boek, doet een training, volgt een tip. Je vraagt Hoe, Hoe, Hoe. Je blijft vragen, vragen, vragen...tot je ziet dat het antwoord als een vraag verhuld in jouw bewustzijn leeft.
Tot de vraag via een uitademing voor je geestesoog tot stilstand komt. Verandering is geen mutatie, een transformatie. Verandering is een gegeven van jouw Beleven. Je stribbelt in gedachten kortdurend tegen, maar de Stilte omvat je Wil ontegenzeggelijk. Zo verdampt jouw Wil tot scherpzinnig-zijn en blijft er over Wat-Allang-In-Beweging-Is.

De twee handen, die in je zij drukken, ontspannen. Je gezichtsspieren ontspannen, je blik verzacht. Je draait je polsen naar buiten toe, rekt je armen uit en recht je rug. Je durft het Leven nu aan te kijken en jullie spiegelen elkaar tot er geen verschil meer voelbaar is, en zelfs 'moed' een te sterke aanprijzing zou zijn. Je prijst het leven-om-het-even en bent dankbaar voor wat zich als gevoel, in dit lichaam, op dit moment en op deze wereld, aandient. Jij bekent van dit leven te houden, 'shaken and stirred'. Er komt geen Wil aan te pas. De keuze was altijd allang gemaakt. Het is rustig. Intens rustig. En je weet, voelend: dit duurt maar even. Even is méer dan lang genoeg.